Embedded Windows Media Player 6.4 Control

Veldslag Virtueel

virtuele performance, DVD-projectie, 10 min

virtueel performer, teksten: Tom Lanoye

projectie-ontwerp, videomontage: Toon Van Ishoven

muziek(keuze): Paul Mennes

productie: Villanella

première: 30-31 januari 2004, de Singel, Antwerpen

Na de theatersolo van Tom Lanoye Veldslag voor een man alleen werd een 10 minuten durende virtuele performance gebracht op De Nachten, een tweedaagse happening rond literatuur en multimedia, in hoofdzaak gericht op jongeren. Op een scènebreed zwart gaasdoek werd een videomontage van 6 x 9 meter geprojecteerd waarin de schrijver virtueel de scène op komt, aan een bureau plaatsneemt en twee teksten brengt. Gaandeweg gaan de beelden over in close-ups, digitale transformaties van het hoofd van Lanoye, om daarna - tijdens Bende niets dan Broers uit Lanoye's Shakespeare-bewerking Ten Oorlog - te evolueren naar een toenemende beeldenvloed, vermengd met beelden uit de actualiteit. De schrijver zelf was op dat moment aan het werk in Zuid-Afrika.

videofragment (2 min, .wmv, 8 MB)

uit een persrecensie van De Tijd , 2 februari 2004

"'Wij dolen weg zonder kompas': het zat verstopt in de virtuele videobrief, die Tom Lanoye had samengesteld met restanten van zijn monoloog 'Veldslag Voor Een Man Alleen'. Het herinnerde er de Nachten-gangers op gezette tijden aan dat ze niet alleen waren. Het was voorwaar een rustgevende gedachte in het gewriemel, want dat was het keer op keer als je het comfort van de pluche wilde omruilen voor een andere omgeving. Met twee grote zalen (blauwe en rode), drie middelgrote (foyer, trappenpodium en darkstage) en nog een dozijn kleinere ruimtes was het aanbod ruim genoeg om altijd iets te missen. Het enige houvast voor de bezoeker van het jaarlijkse interdisciplinaire cultuurfeest was het programmaboekje met een woordje uitleg en (richt)uren, maar helemaal zeker was hij nooit.

Lanoye, zelf op schrijfvakantie in Zuid-Afrika, deed trouwens zijn voordeel met de beeldregie van de videokunstenaar Toon Van Ishoven. In een verduisterde zaal gaf zijn enscenering op doek toevallige passanten soms de indruk dat de schrijver zelf op het podium stond. Het maakte hem meer aanwezig dan sommige dichters in de blauwe zaal, die niet eens de spot op zich gericht kregen. (...)"